Nou, nu moet ik echt gaan hoor

Een of twee keer per week bel ik met mijn vader. Vroeger was dat iets waar ik tegenop zag, maar door de jaren heen zijn we eigenlijk een stuk naar elkaar toe gegroeid.

Nu kijk ik er eigenlijk wel naar uit. Mede door de tools die ik heb geleerd.

Maar één ding vind ik nog steeds ongemakkelijk en dat was het einde van het gesprek.

Als ik wilde stoppen en hij was nog aan het praten, dan zei ik niks. Dan dwaalde ik af.

Zo kon zo nog maar tien minuten of een kwartier voorbij gaan. Totdat ik dan weer wakker werd en iets zei als:

Pap, nu moet ik echt gaan, want ik heb een cliënt die op me wacht.

Of:

Ja, ja, ja, ok, nou, in ieder geval moet ik nu boodschappen doen, tot snel!

Mijn vader schrok dan een beetje en omdat ik al eigenlijk niet meer aan het luisteren was, zat er een wat geïrriteerde toon in mijn stem.

Dat zat me niet zo lekker, maar dat had ik zelf eigenlijk helemaal niet zo door. Totdat ik in een telefoongesprek met iemand van Loodens een SpeakUP&CheckIN hoorde om met meer kracht af te sluiten.

Ik dacht, die ga ik eens proberen.

De volgende keer met mijn vader merkte ik dat ik na een half uur begon af te dwalen, en zei ik:

Hé pap, ik merk dat ik eigenlijk wel aardig vol zit van ons mooie gesprek, en ik zou wel willen afronden. Hoe zou dat voor jou zijn?

Er was even een stilte. Ik voelde me wat ongemakkelijk, want ik dacht: “Oh shit, heb ik nu iets verkeerds gezegd?” En toen zei hij:

Ja, helemaal prima. Ik zat even te denken, maar voor mij is dit ook wel een mooi moment om af te sluiten. Ga ik weer verder met mijn dag.

Vervolgens merk ik dat we dan in alle rust nog wat lieve woorden zeggen en ik dan met een ontspannen gevoel afsluit. 

Ik denk ook vooral omdat ik niet in mijn eentje besluit dat het nu wel goed is, maar dat ik echt wil weten of het voor hem ook OK is. Hij heeft nu ook een keuze.