Hou je mond nou eens!

Ik had al jaren een vriend, nou ja kennis eigenlijk meer. Hij praat meer dan dat hij luistert, als je begrijpt wat ik bedoel. We spraken regelmatig af, maar daarbij voelde ik me meer een hulpverlener dan een vriendin. En na afloop was ik helemaal leeggelopen.

Ik wist eigenlijk niet dat ik er zo mee zat, totdat ik in een cursus de leraar het woord “balans” hoorde zeggen.
Ik dacht: “Ja, dat is het!”

De volgende keer dat we afspraken, ik had er eigenlijk niet meer over nagedacht na die cursus, begon hij weer te praten. En te praten. En te praten. Nu was ik me veel bewuster van hoe geïrriteerd ik eigenlijk was. En van mijn eigen gedachten.

Ik dacht: “IK wil, IK wil, IK wil!!!” en “Hou je mond nou eens!”
Van binnen vrat ik mijzelf op. Maar dit keer lukte het me om er woorden aan te geven. Ik zei:

“Peter, ik stop je even, want ik zou wel wat meer balans in dit gesprek willen. Kun je je dat voorstellen?”

Hij dacht even na en zei toen:

“Ja, ik heb dat vroeger ook wel eens iemand horen zeggen. Ik ben blij dat je het zegt.”

We praatten toen nog even door en ik vertelde dat ik meer ruimte heb om naar hem te luisteren als er ook meer ruimte voor mij is.

Dit was nu een jaar geleden en sindsdien merk ik eigenlijk dat hij meer een vriend dan kennis is geworden. Dat hij veel beter naar mij kijkt, ik voel me ook veel meer mijzelf. Misschien wel omdat ik mezelf meer heb laten zien en me meer heb uitgesproken. Ja, ik ben nu meer mens.