De Magie van Empathie

Foto van een deur die open staat

Ik zou niet zeggen dat mensen me vroeger een goede luisteraar vonden. Meestal kwam ik met advies of mijn eigen mening als mensen vertelden over wat hen dwars zat.

Maar ik heb het idee dat ik het luisteren na vier jaar oefenen een beetje onder de knie begin te krijgen.

Laatst belde een vriend die zat te klagen over een huisgenoot aan wie hij 100 euro had geleend.

Hij had al drie keer gevraagd om het geld, en telkens had die huisgenoot wat ongemakkelijks gezegd als:

Oh ja, ja, ik geef het je morgen terug.

Maar dan kwam morgen en dan zag mijn vriend die huisgenoot niet. Dit is typisch iets waarover ik in het verleden had meegeklaagd. Iets van:

Jeetje, wat een lul, dat kan je echt niet maken.

Maar nu ging ik JA’s halen, wat ik veel relaxter vind om te doen ook. Ik zei:

Dus je wilt meer vertrouwen in de mensen met wie je samenwoont?

Eerste keer JA.

En misschien vind je jezelf ook vervelend om zo om dat geld te zeuren, omdat je liever op een gelijkwaardige manier met elkaar omgaat.

Een tweede keer JA.

En als je thuiskomt na een dag hard werken wil je gewoon rust aan je kop en niet dat je gespannen zoiets hebt van: wat moet ik nou weer zeggen als ik mijn huisgenoot tegenkom?

Een derde keer JA.

En een diepe zucht van ons allebei.

Toen kwam deze zin bij mij naar boven:

En misschien wil je juist ook wel begripvol zijn naar je huisgenoot, omdat die op een kronkelige manier ook maar z’n best doet om z’n leven te leven en alle ballen hoog probeert te houden.

We zuchtten allebei nog een keer, een glimlach kwam op mijn gezicht en het was even stil.

Toen hoorde ik een zacht lachje aan de andere kant van de lijn. Ik vroeg wat er aan de hand was. Mijn vriend zei:

Er wordt net 100 euro onder mijn deur door geschoven.