Altijd weer die Telefoon

Ik zat samen met een collega in een oudergesprek. Bij dit gesprek waren zowel de ouders als leerling aanwezig. We bespraken de voortgang van de leerling. In de loop van het gesprek ging de telefoon van mijn collega en hij nam deze op (wat al meerdere keren in een oudergesprek gebeurd is).

Ik vond dit niet professioneel en ook respectloos naar zowel de ouders als de leerling toe. Daarbij voelde ik mij een beetje in de steek gelaten. 

Op dat moment wist ik zelf niets uit te brengen. Ik kon de juiste woorden niet vinden en ben alleen doorgegaan met het voeren van het oudergesprek.

Ik voelde nog wel de irritatie naar mijn collega toe en herkende eerdere gevoelens die ik krijg als mensen hun telefoon pakken wanneer je in gesprek met iemand bent. 

In een oefengesprek van Loodens heb ik mijn behoefte kunnen achterhalen. Deze persoon gaf in het gesprek terug: “Het klinkt alsof je een team wilt zijn en de steun van je collega goed kan gebruiken. En dat die telefoon daarbij niet helpt.”

Ik was zo blij met deze verheldering. Ja ik wil een team zijn en heb zijn steun nodig. Oudergesprekken vind ik nog best spannend om te voeren en doe dit graag op professionele wijze samen. Dus de volgende dag heb ik dat ook direct tegen mijn collega gezegd. En nadat ik dat heb uitgesproken eindigde ik met de vraag: “Kun je je dat voorstellen?”

Ik was even stil en vond het spannend om dit te vragen. Na een paar seconden zei hij dat hij zich dit helemaal kon voorstellen. Hij vertelde dat hij ook graag een team wilt zijn en of ik hem een seintje kon geven als hij weer met zijn telefoon bezig is. Want het is een beetje een verslaving gaf hij toe, waar hij zelf ook niet blij mee is. 

Ik ben heel blij dat ik me heb uitgesproken. Doordat ik mijn irritatie heb uitgesproken zijn we dichter bij elkaar gekomen en is onze samenwerking verbeterd.