Ze is opeens veel relaxter

Ik ben Yves en ik bied mensen eerste hulp bij gesprekken.

Zoals je waarschijnlijk al doorhad, is onze blik voor het grootste gedeelte van de dag naar buiten gericht…. en ik geloof dat dit soms tot problemen leidt.

Ik zal uitleggen wat ik daarmee bedoel.

Ik wil je door een typische situatie leiden die ik heb samengesteld uit verschillende gesprekken met studenten en cliënten.

Paul is een 32-jarige web designer. Hij kan het goed vinden met iedereen in zijn team. Met iedereen, behalve één vrouw. Paul komt naar mij toe om het conflict op te lossen dat hij met haar heeft. Hij begint ons eerste gesprek met zijn blik naar buiten:

“Ze luistert niet en neemt me gewoon niet serieus. Ze denkt dat ze alles weet en dat ik niets weet. Ik ben al veel langer bij het bedrijf dan zij, ze zou wat nederiger moeten zijn.” 

Wat ik vaak zie is dat cliënten in zo’n situatie vaak eerst “aardig proberen te zijn” in een poging  de dynamiek te veranderen.

Ik dacht, ‘Mij krijg je er niet onder’ weet je wel, ik sta hier boven. Dus ik begon heel aardig te zijn richting haar. Ik gaf haar complimenten en was vrolijk.” 

Dit “aardig doen” is vaak een poging om het gedrag van de ander te veranderen. De blik is nog naar buiten gericht, op de andere persoon, en dít lijkt de reden te zijn dat het conflict niet opgelost wordt:

Maar ik had daar genoeg van, het putte me uit en ze nam me nog steeds niet serieus. En nu weet ik niet wat ik verder nog kan doen. Ik wil m’n baan houden en m’n manager zegt nu zelfs dat ík er wat aan moet doen. Dat ik het op de één of andere manier moet oplossen.” 

Na een tijdje aandachtig naar Paul te luisteren, help ik hem langzaam zijn blik naar binnen te keren, te focussen op wat hij nodig heeft.

“Dus je wil echt een fijne verbinding hebben met degene met wie je samenwerkt?” 

Ja!” antwoordt Paul.

Ik ga door: “en je wilt tegelijkertijd authentiek zijn?”

Ja,” zegt Paul met een zachtere stem.

Ik empathiseer door te zeggen: “…en met deze persoon verander je jezelf in een poging die verbinding tot stand te brengen?

Terwijl hij zijn blik verder naar binnen brengt, probeer ik hem te begrijpen:

En misschien zorgt dit er voor dat je je zo gespannen voelt in haar omgeving, dat je de verbinding met jezelf kwijt raakt?

“…”

Paul: “...en ik vind mijzelf niet eens leuk als ik zo doe…

We praten nog even verder en oefenen wat dingen om te zeggen.

Na ongeveer een uur, met meer focus op zijn innerlijke wereld, loopt Paul ontspannen en opgelucht weg.

De week erna komt hij terug voor ons tweede gesprek.

Hij begint dit gesprek met:

Ik kan niet geloven hoe m’n collega is veranderd! Zij is opeens veel relaxter…ze is nu veel geïnteresseerder.

En met een glimlach op mijn gezicht beginnen we opnieuw.


Disclaimer: the people who teach it, usually need it the most.