Sorry, Sorry, Sorry

Ik ben Yves en ik oefen gesprekken met mensen.

Laatst hoorde ik iemand zeggen: “Het gaat niet om de dingen die je zegt, maar de vragen die je stelt.

Vandaag wil ik één zo’n vraag met je delen.

Stel je voor dat je een volle dag hebt met afspraken en ToDo’s. Onderweg naar een afspraak zit het verkeer tegen en zit je in je hoofd te bedenken wat je allemaal nog wilt doen vandaag.

Na twee afspraken in de ochtend en tussendoor nog drie e-mails is het je gelukt om de lunch te halen.

Terwijl je even aan het bijkomen bent, kijk op je telefoon en zie je de tijd: “Shit!”

Je realiseert je dat je niet meer op tijd bij je volgende gesprek met een collega zal zijn.

Je stuurt een berichtje dat je een kwartier later bent.

Nu je dat berichtje heb gestuurd, ga je misschien lekker verder genieten van je lunch…of misschien ontstaat er een mix van stress, schuld en schaamte in jezelf.

Als dat laatste het geval is, heb je gedachten als:

“Ik heb ook veel te veel te doen.”

“Waarom ben ik nou weer te laat?”

“Mensen kunnen ook niet op me rekenen, ik ben zo onbetrouwbaar.”

(…)

Na je lunch sta je op en loop je naar de vergaderruimte.

Je staat klaar om de deur te openen en naar binnen te gaan.

Nu is de gouden vraag:

Met welke woorden wil je deze kamer binnengaan?

Misschien voel je je gestrest en schuldig en zeg je:

“Sorry, Sorry, Sorry, het verkeer zat tegen en het is écht een hectische dag…”

Of misschien wil je gaan focussen op de inhoud van de vergadering en zeg je:

“OK, ik ben er, waar zou je mee willen beginnen?”

Of misschien maak je een grapje of compliment om van het ongemak af te komen:

“Sorry dat ik te laat ben en ik hoop dat je even blij bent als ik dat ik er nu ben, ha ha.”

Ikzelf heb de bovenstaande en veel meer dingen geprobeerd in mijn leven en gemerkt dat ze me allemaal met wat spanning achterlieten.

Waarschijnlijk doordat de woorden niet helemaal weergeven wat er in mij omgaat op dat moment.

Misschien ook omdat ik niet zo heel veel rekening houd met de anderen in deze situatie.

Vaak kreeg ik een reactie als:

“Geen probleem,” of “Het is OK”. 

Soms klonk het heel oprecht…en soms vroeg ik me af:

“Meen je dat nou echt?” en merkte dat ik de rest van de vergadering met een gespannen gevoel bleef zitten en we vaak ook niet zo effectief waren.

Dus ik ging op zoek naar iets om in deze situaties te zeggen dat meer rekening houdt met:

  • Authenticiteit: zeggen wat er écht in mij omgaat.
  • Zelf-verantwoordelijkheid: ik ben verantwoordelijk voor dat ik later ben dan afgesproken.
  • De behoeften van de anderen: wat hebben zij op dit moment nodig?

Na maanden van onderzoek en te laat komen – in de naam van de wetenschap 😉 – heb ik allerlei zinnen geprobeerd.

Uiteindelijk kwam ik uit op deze vraag die mij veel ontspanning geeft en de mensen om mij heen ook.

Dus stel je weer voor dat je een kwartier later dan afgesproken voor die deur staat.

Je hand op de klink.

Focus even op je in- en uitademing om wat meer te aarden en word nieuwsgierig naar het effect van jouw te laat komen op de ander.

Vanuit deze nieuwsgierige, open houding, kun je de deur openen en inchecken met:

“Hé, hoe is het voor jou dat ik er later dan afgesproken ben?”

That’s it: één vraag die de het hele gesprek veel meer openheid en ontspanning kan geven.

Ik ben heel enthousiast over de resultaten in mijn eigen leven.

Met deze open vraag krijg ik iedere keer een andere reactie, daarom heet het een open vraag 🙂

Soms iets als:

Geen probleem, ik kon nog even een mailtje sturen.”

en een andere keer:

“Jammer, want nu hebben we minder tijd om aan ons project te werken.”

Deze vraag nodigt mensen uit om te zeggen wat er écht speelt…en het lijkt erop dat openheid tot meer onderling vertrouwen en ontspanning leidt, dan het wegmoffelen van ons ongemak.

(…)

Tot slot ben ik benieuwd: Zou jij deze vraag eens willen proberen en me vertellen of deze ook bij jou tot openheid heeft geleid?

———————————————————————-

Disclaimer: the people who teach it, usually need it the most.