Kippenvel in het Wild

Ik ben Yves en ik oefen gesprekken met mensen.

Vrijwel elke keer dat ik een gesprek oefen tijdens een cursus of een 1-op-1 sessie heb ik een kippenvelmoment. Zo’n moment dat iemand een eye-opener heeft of zoals ik in mijn vorige verhaal schreef heel kwetsbaar is en fluistert: “Ik weet even niet wat ik moet zeggen…

Dan gaat mijn hart helemaal open en ziet de wereld er heel mooi uit 🙂

Maar ik heb soms het idee dat ik een beetje vals speel, als ik alleen maar kippenvelmomenten in zo’n beschermde omgeving krijg. Ik ben er inmiddels achter gekomen dat ik ze ook buiten, “in het wild”, kan krijgen.

Vandaag een verhaal over zo’n kippenvelmoment “in het wild”.

Dit gesprek duurde ongeveer twintig minuten en ik kort het wat in om je tijd te respecteren.

Woensdag ging ik naar de kapper om mijn haar een beetje bij te werken.

De kapper begon met knippen en vroeg me wat voor werk ik doe.

Ik oefen gesprekken met mensen.

Interessant…,” zei ze.

…ik had toevallig net een ongemakkelijk gesprek met de broer van mijn vriend.

Ze ging verder: “het ging over het verjaardagsfeestje van mijn vriend. Ik ben dat aan het organiseren.

De broer van mijn vriend belde me om te horen of het OK voor mij was dat hij en een paar vrienden een stripper zouden inhuren voor zijn verjaardag.

Haar stem werd luider en ze zei:

Dit is een verjaardag waar ik ook bij ben…dat is toch ongelofelijk?

Ik pauzeerde even, want ik heb geleerd om deze vragen niet te beantwoorden met ja of nee, maar me te richten op wat er onder die vraag zit.

WOW,” zei ik, “en je bent gewoon geshockeerd?

Ja!” zei ze.

…en ik heb z’n broer verteld dat hij zeker een grapje maakte. Nee, heb ik gezegd, ik wil geen stripper.

En toen gaf ze me, met wat twijfel in haar stem, nog zo’n “niet echt een ja/nee-vraag”.

Vind jij dat normaal, een stripper op een verjaardag?

Opnieuw bleef ik luisteren naar wat er achter de vraag zat:

Het klinkt alsof je wat respect wil, klopt dat?

Nee,” zei ze. “Ik weet eigenlijk niet wat ik wil.”

Ze praatte door en ik bleef luisteren, tot ik in een langere stilte zei:

Zou je wat begrip en acceptatie willen?

JA! Hoe kunnen ze nou denken dat ik OK ben met een stripper…of zelfs mijn vriend. Ik weet bijna zeker dat hij het ook een ruk-idee vindt.

Nadat ze dit gezegd had, waren we een tijdje stil en na een paar minuten, terwijl ik de kracht in haar schaar hoorde toenemen, zei ze:

“Ik blijf er maar over nadenken en ik weet niet waarom…

Ik keek in de spiegel en het viel me op dat mijn haar steeds korter en korter werd…

…ik was in dubio…

Aan de ene kant wilde ik mijn haar behouden…

…aan de andere kant voelde ik een kippenvelmoment aankomen…

…dus ik besloot wat te zeggen…

…niet over mijn haar, maar over haar wereld.

Ik heb een gedachte over wat je net zei en ik wil even checken: sta je ervoor open om die te horen…?

…Ja,” zei ze.

Ik ging verder: “Het klinkt alsof je je een beetje ongemakkelijk voelt doordat je tegen iemand hebt gezegd dat je diens idee niet leuk vindt…

…ja…?” Antwoordde ze

En dat je wat acceptatie zou willen dat het OK voor jou is om te zeggen dat je iets niet leuk vindt.

JA!” Zei ze met wat meer kracht in haar stem, “want ik wil niet moeilijk doen.

Precies,” zei ik en vervolgde:

En het klinkt alsof je die acceptatie en dat begrip bij anderen probeert te vinden…

…terwijl je die misschien wel in jezelf kunt vinden.

Ze glimlachte…

…het geluid van de schaar verzachtte…

…en op een fluistertoon zei ze:

Ja…misschien is dit gewoon iets dat ik echt niet leuk vind.

Terwijl ik het kippenvel voelde aankomen zei ik:

Hoe is het om zelf te accepteren dat je nee kunt zeggen tegen iets dat je niet fijn vindt?

Ja, dat voelt goed!

Waarop ik zei: “Gefeliciteerd.

In de spiegel zag ik haar ogen glinsteren.

…en een glimlach van oor tot oor…

…terwijl ik daar met kippenvel zat te genieten…

…en mijn eigen glimlach in de spiegel zag…

…die nog op mijn gezicht bleef, zelfs toen ik zag hoe kort mijn kapsel was geworden.


Disclaimer: the people who teach it, usually need it the most.