Ik weet even niet wat ik moet zeggen

Hoi, ik ben Yves en ik oefen gesprekken.

De cartoon met de twee oesters herinnert me aan drie magische momenten die ik de afgelopen week heb gehad tijdens het oefenen met cliënten.

Zo’n oefengesprek gaat ongeveer zo:

Een cliënt komt naar mij toe omdat ze met een gesprek met een collega, partner of vriend in hun maag zit. In een uur oefent ze het gesprek met mij, waarbij ik dan de andere persoon speel. Als alles loopt zoals we willen, loopt de cliënt weer opgelucht weg. Met veel meer ruimte, begrip en vertrouwen om het gesprek met de échte persoon aan te gaan.

Wat me opvalt is, dat als mensen binnenkomen, de woorden heel makkelijk en snel over hun lippen rollen. Dat het hen weinig moeite kost om te wijzen naar een ander, om iets te eisen van een ander…of zichzelf.

Zo ook de afgelopen week, waarin drie keer hetzelfde gebeurde.

Eerst die hele snelle woordenstroom van boosheid, van verwijten en eisen.

Ik speelde de andere persoon en ging iets vertragen.

Door die vertraging kwamen we bij gevoelens van onmacht, verdriet, eenzaamheid…

…en kwamen de woorden langzamer en langzamer…

…we kwamen dieper en dieper…

…en landden uiteindelijk op de bodem.

Waar we erachter kwamen wat beide mensen nou eigenlijk diep van binnen wilden.

Vertrouwen, gelijkwaardigheid, begrip, vrijheid, dat soort dingen.

En in drie verschillende gesprekken zei de cliënt, toen we daar achter waren…

…zonder waarschuwing…

…met een zachte stem:

Ik weet even niet wat ik moet zeggen

(…)

Na deze kwetsbaarheid bleven we elkaar tien seconden aankijken, in stilte.

Een glimlach verscheen op onze gezichten.

Onze lichamen volledig ontspannen.

We waren geland op de bodem van de oceaan, waar twee oesters zich openden….

…en de ene oester met kwetsbaarheid tegen de andere oester zei:

“Ik weet even niet wat ik moet zeggen…”

(…)

Ik ben benieuwd: wanneer was de laatste keer dat jij die woorden uitsprak?

 

 

———————————————————————-

Disclaimer: the people who teach it, usually need it the most.